Huifbedrijden Daelzicht Noord

Twee betrokken mensen vertellen over hun ervaring met De Huif:

Ruim 5 jaar geleden werd ik gevraagd om het huifbedrijden voor Daelzicht Noord te gaan begeleiden. Na me goed te hebben geïnformeerd heb ik dit op me genomen. Het huifbedrijden was voor mij een welkome afwisseling met mijn werkzaamheden als begeleider binnen het industrieel werk in Meijel. Het huifbedrijden is een specifieke activiteit, voor cliënten met een ernstige beperking. Ooit heb ik eerder met deze doelgroep gewerkt bij het vroegere “Maria Roepaan” in Ottersum. Naast het huifbedrijden is er namelijk ook de nodige zorg omheen. Er zijn nogal wat mensen die epilepsie hebben waarbij je juist dient te handelen, eventueel met medicatie. Ook aandacht geven en lichamelijke verzorging zijn een aspect in dit werk.
Toen ik met het huifbedrijden startte waren we soms wel met vijf begeleiders inclusief de stagiaires. Tussen de middag bleven we er lunchen en daarna nog een paar uurtjes met het “Bolderke”.
Het was eigenlijk een dagje uit. Al met al een leuke dagactiviteit die mede ook door bezuinigingen terug is gebracht tot enkel huifbedrijden. Er gaan nog steeds zes cliënten mee, maar nu met een vrijwilliger en/of een stagiaire als deze voor handen zijn. O ja, de buschauffeur Henk Senden (manusje van alles) assisteert soms ook.
Verder vind ik de vriendelijkheid, die er op De Huif heerst, erg prettig. Het is er sfeervol waarbij iedereen voor elkaar klaar staat en elkaar helpt. Het doet me vaak denken aan “zoals het vroeger was in de zorg ”.
Al met al voor mij nog steeds een leuke activiteit die me voldoende uitdaging biedt.Ik zou  zeggen: ”Op naar de volgende vijf jaar”.

Groetjes Geert Peeters, activiteitenbegeleider Daelzicht Noord

Hallo lieve Huifers

Toen ik verleden jaar gebeld werd door Ellis en mij gevraagd werd of ik samen met Geert Peeters cliënten van Huybheide wou begeleiden bij het huifbedrijden. Moest ik over het antwoord niet lang nadenken, natuurlijkwou ik dat, alleen dat huifbedrijden wat is dat. Iets met paarden zoverwas ik al snel. Maar wat het precies was, geen flauw idee, de website van de Huif maakte het een en ander al wat duidelijker. Toen de dag van de eerste keer meegaan eenmaal was aangebroken werd er nog meer duidelijk, voor de mensen die op het paard gaan is dit beweging, sport, ontspanning. Alles wat ze door hun beperking niet kunnen doen. Als ik mee rij op de bok en ik zie hoe de mensen heel snel van heel gespannen naar volkomen ontspannen gaan dat is geweldig om te zien. En dan de mensen van de Huif zelf, voor een nieuweling in de zorg als ik(ik was voorheen vrachtwagenchauffeur) een warm bad, mensen die niet alleen aan de clienten tijd besteden maar ook de tijd nemen om vrijwilligers dingen uit te leggen, tips te geven. Daar bestaat maar een woord voor, geweldig. In tegenstelling tot vroeger, waar er ´s middags nog een lunch was en daarna nog een rondje werd gereden in een aangepaste koets(Bolderke), wat ik persoonlijk alleen uit de verhalen ken, is het tegenwoordig heel anders. Nu moet alles een stuk sneller. Maar ondanks dat verliest niemand het belangrijkste uit het oog, de cliënt zelf. We rijden nu met twee busjes. De eerste is rond 10 uur in Heel en de tweede een kwartiertje later. Rond half 11 gaan de eerste mensen te paard, iedereen mag een half uurtje. In de tussentijd besteden wij aandacht aan de innnerlijke mens, zowel voor de bewoners als ons is het tijdens het wachten tijd voor een kopje koffie. Rond twaalf uur zijn alle clienten aan de beurt geweest, en de eerste drie zijn zelfs al weer thuis, dan is het ook voor ons, Geert, Ruud en Martijn, tijd om meer naar Koningslust te vertrekken, volgende week komen we weer. Zeker weten...

Groetjes Martijn, Vrijwilliger Daelzicht Noord