Regelmatig zien we een man en vrouw in onze ontvangstruimte. Ze komen naar het huifbedrijden kijken onder ’t genot van ’n kop koffie.
We weten dat ze uit Nederweert-Eind komen ( dhr. en mevr. Verheijen heten ) en dat ze geinteresseerd zijn in het huifbedrijden, onze paarden en onze bezoekers. We leerden elkaar beter kennen nadat dhr. Verheijen ons vroeg of hij een keer op het huifbed mocht liggen. Kwam was geen probleem! Een rit was afgemeld en hij mocht diezelfde middag even het huifbed uitproberen.
We vroegen of we hun mochten interviewen. Het antwoord was volmondig: Ja

Zo gezegd zo gedaan. Op een maandagmorgen zaten we samen in de ontvangstruimte waar ik hun geïnterviewd heb.

9 Jaar geleden hebben meneer en mevrouw Verheijen voor het eerst het huifbedrijden gezien.Dat was tijdens de opening van onze manege. Ze waren toen al zeer onder de indruk. In de jaren daarna zijn ze af en toe aangekomen, bijvoorbeeld tijdens enkele fietstochten. Vanaf 5 jaar geleden, i.v.m. wat meer vrije tijd, kriebelde ’t bij hun om vaker te komen. In principe komen ze nu ongeveer 1 keer per maand. Het “ huifbed-virus “ heeft hun te pakken !

Op de vraag waarom ze graag komen antwoorden ze:
Er wordt hier een geweldige rust uitgestraalt en dat is te zien aan de paarden, de clienten en het personeel. Ook heerst er in de manege een zeer gemoedelijke sfeer en iedereen voelt zich welkom.

Wat vinden ze nu zo geweldig aan ’t huifbedrijden? Dat vertellen ze in enkele krachtige uitspraken zoals : Dit moet je gezien hebben! Formidabel en fantastisch.

Het is “neet te geluive” wat er met de mensen op ’t huifbed gebeurt.

Verder zien we dat dhr. en mevr. Verheijen een eigen plek hebben aan het raam in de ontvangstruimte. Koffie wordt door hun zelf gepakt (ze weten de weg binnen de Huif ). Ook zijn ze al vaker met familie en kennissen op bezoek geweest bij onze manege. Deze mensen worden dan ook direct enthousiast, zeggen ze. Nog even terugkomend op het huifbedrijden van dhr. Verheijen: dit had hij altijd al willen doen maar had dit nooit durven vragen. Hoe ging dit?

Dhr. Verheijen ging zelf op het huifbed liggen, zonder lift en zonder andere hulpmiddelen. Het was lastig om op het huifbed te komen maar toen hij lag voelde het direct goed. We moesten allemaal een beetje lachen om de situatie; het was een beetje stuntelen om op het huifbed te komen en dhr. Verheijen was iets zenuwachtig evenals mevr. Verheijen. Marjan begon met rijden en dhr. Verheijen vond het al meteen geweldig. Hij was niet angstig en was al bekend met paarden. Langzaamaan kwam iedereen tot rust. Na ongeveer 10 minuten stopten we met de huifbedrit en  dhr. Verheijen klom zelf weer van ’t huifbed. Eraf ging een stuk gemakkelijker dan erop. Let wel: dhr. Verheijen is 75 jaar).
Na afloop voelde hij zich geweldig en voelde zich los in z’n lichaam.
Hij had dit niet willen missen en het was voor herhaling vatbaar.

Ook hebben ze de trainingen gevolgd van Zarah en Lizzy. Ze hebben gezien hoe moeilijk en lastig ’t was om Lizzy tot rust te krijgen in het huifbed. Gedurende een jaar hebben ze gezien dat Lizzy zich ontpopte van een krachtig, voorwaarts, gedreven paard tot een rustig , ontspannen huifbedpaard. Dit was fascinerend om te volgen. Meneer en mevrouw verheijen komen nog steeds graag kijken en een praatje maken. Ze willen dit blijven doen zolang als ze kunnen.

Dhr. en mevr. Verheijen : Jullie zijn WELKOM !!!