Giennie Rijkxs is sinds september 2010 vrijwilliger bij MultiMove, onderdeel van Daelzicht. Hoe ze daar terecht is gekomen is best bijzonder. Ze moest zelf revalideren en daarvoor ging ze naar het zwembad van MultiMove. Daar zag ze een oproep voor zwemvrijwilliger. 

Giennie: “Ik had op dat moment geen werk en het leek me wel wat om eens te proberen. Ik had nooit gedacht dat ik dit zo leuk zou vinden. Het mes snijdt voor mij aan twee kanten. Ik zwem heel graag, voor mijn gezondheid is het erg belangrijk en ik kan ook nog iets betekenen voor de cliënten.”

“Ik zwem momenteel 3 ochtenden in de week, op maandag, dinsdag en donderdag. Vanuit MultiMove kreeg ik de vraag me in te zetten binnen de Watervallei, dagbesteding voor cliënten van laag niveau. Ook dat doe ik met veel plezier. Als er beroepskrachten mee gaan zwemmen dan kunnen we vier cliënten begeleiden in het zwembad. Ga ik alleen dan neem ik twee cliënten mee. Als het nodig is help ik ook met aan- en uitkleden.”

In het zwembad loopt Giennie met cliënten door het water, doet spelletjes met ze of zwemt lekker rond. Ze wordt ook af en toe ingezet bij extra activiteiten zoals de Zwemvierdaagse.
 
“Het contact met de cliënten is leuk, ook al zijn het cliënten met een ernstige beperking, ze herkennen me en weten dat ik met ze ga zwemmen. Hun glimlach doet me goed. Ik zwem ook met een paar cliënten van hoger niveau, dat is weer heel anders maar ook heel leuk om te doen. Af en toe help ik mee tijdens de lunch bij de dagbesteding en dan ik eet ik ook gezellig een hapje mee.”
 
Valt het zwemmen uit, dan doet Giennie andere activiteiten met de cliënten, zelfstandig of samen met de begeleiding. Het contact met de beroepskrachten is goed. Giennie voelt zich opgenomen binnen alle teams waarmee ze maken heeft. Na het interview ging Giennie met enkele cliënten naar het Sinterklaashuis in Weert, weer een van de vele vrijwilligers die graag haar handen uit de mouwen steekt om onze cliënten een mooier leven te geven. 

Martijn, een jongeman van achter in de dertig heeft tijdens zijn werk als chauffeur een flinke burn - out gehad. Hij komt tot de conclusie dat er meer is in het leven dan werk alleen en besluit om dat te gaan doen wat hij leuk vindt. Als chauffeur kwam hij wel eens bij het zonnehuis in Weert en zoals hij zelf zegt: “hoe chagrijnig je ook naar binnen ging, je kwam altijd weer vrolijk naar buiten.” Vanaf het moment dat hij weer iets kon betekenen voor de maatschappij wist hij dat hij dat wilde doen voor mensen met een verstandelijke beperking. Tijdens een rondje googelen ontdekte hij dat hij bij Daelzicht vrijwilligerswerk kon doen. Hij nam contact op en meldde zich aan. 

Zijn eerste ervaringen als vrijwilliger deed Martijn op bij het jongerenkoor op locatie Savelberg. ‘Het was een overweldigende ervaring. De eerste weken heb ik me een beetje op de achtergrond gehouden. Ik zorgde voor de koffie en wachtte af wat er zou gebeuren. Al snel was ik helemaal verkocht. De vonk tussen mij, de cliënten en het vrijwilligerswerk sloeg over. Ik geniet elke maandagavond en ben blij met de mogelijkheid die ik heb om hier vrijwilligerswerk te doen. Omdat ik nog wel wat meer tijd kon vrijmaken ben ik ook als chauffeur aan de slag gegaan voor het huifbedrijden, ook daar geniet ik van.” Het bleef niet bij rijden, Martijn helpt bij De Huif graag mee met koffie inschenken, meerijden op het huifbed, cliënten in en uit de rolstoel helpen. En hij doet dit vol overgave. 

Martijn heeft nog wat tijd over en gaat een keer per week naar Wonen ’t Tremke in Belfeld. Hij gaat fietsen of wandelen met een aantal cliënten. Martijn: “Ik weet dat als ik dat niet doe, dan komen ze die avond waarschijnlijk niet buiten”. Ook de medewerkers zijn er blij mee, ze hebben dan meer tijd voor de andere cliënten. “Het mes snijdt aan 2 kanten, zegt Martijn, het is een minuutje fietsen van mijn huis af, dus wat houdt me tegen? De voldoening die het mij geeft is groot, vandaar dat ik ook nog op vrijdagmorgen bij de soos op Huybheide ben gaan helpen, lacht hij.”

Buiten dit alles kun je Martijn ook altijd vragen voor speciale ritten of vrijetijdsactiviteiten. Maar een jongeman moet toch ook werken, je vraagt je bijna af waar hij de tijd vandaan haalt. Als de mogelijkheid zich aandient om als chauffeur bij taxi Meurs te gaan werken en te rijden voor Daelzicht hoeft hij dan ook niet lang na te denken. Voor Martijn de ideale combinatie.

Wie denkt dat het vrijwilligerswerk hiermee is afgelopen, kent Martijn niet. Hij gaat nog steeds op maandag naar het jongerenkoor, wandelt of fietst met cliënten in Belfeld en omdat hij tussen twee ritten op vrijdag niets te doen heeft helpt hij nog in de soos. “Vrijwilligerswerk bij Daelzicht voelt als thuiskomen. De band die je opbouwt met de cliënten, het helpen van andere mensen, dat is waarom ik het doe. Het is als een hobby, gewoon doen omdat je het leuk vind en niet omdat het moet.”

Nu Martijn overdag werkt en dus minder bij Daelzicht is, heeft hij het gevoel dat hij informatie mist over Daelzicht. Bijpraten kan niet zo gemakkelijk meer omdat daar weinig tijd voor is.

Hij ziet minder andere medewerkers en hij zou graag zien dat we vrijwilligers meer informatie konden geven. Martijn is een man die weer geniet van het leven en geniet van de dingen die hij doet. Hij heeft een prachtige combinatie kunnen maken van de dingen die hij graag doet.

Graag iets om handen

Ciel weet nog precies hoe ze begon als vrijwilliger bij Daelzicht. “Het was in juni 2001, ik was net gestopt met werken in de horeca. Ik was 58 jaar en nog veel te jong om helemaal niets te doen, ik wilde graag iets om handen hebben. Een familielid werkte bij Daelzicht en attendeerde me op de mogelijkheid om vrijwilligerswerk te doen. Daar had ik wel oren naar.” Vrijwilligers zijn voor Daelzicht van groot belang, dus Ciel was van harte welkom.

Kaarten en knutselen, koffie en een praatje
Enthousiast gaat ze verder met haar verhaal: “Ik startte als vrijwilliger binnen Daalzicht 1A, een woongroep met oudere cliënten. Ik vind het leuk om cliënten naar activiteiten te brengen en ze weer op te halen. Zo kom ik vaak bij manege De Huif. Ik breng de cliënt naar De Huif en terwijl deze op het huifbed ligt blijf ik in de ontmoetingsruimte wachten. Het is daar meestal wel gezellig, het is leuk om daar met de mensen een praatje te maken. Na afloop van het ritje breng ik de cliënt weer terug naar de woongroep.” Het is niet de enige plek waar Ciel zich vrijwillig inzet bij Daelzicht. Ze doet dit ook bij de RAVO (recreatieve activiteiten voor ouderen). “Ik ga cliënten halen die naar de RAVO komen. Ik doe gezellig mee met de verschillende activiteiten. Een spelletje kaarten, knutselen en ik zorg voor de koffie, zodat we samen een lekker kopje koffie kunnen drinken en wat kunnen kletsen.”



Goed contact
Gemiddeld is Ciel ongeveer 24 uur per week actief als vrijwilliger, als er extra activiteiten zijn is dit soms nog meer. “Het directe contact met de cliënten vind ik fijn, daar haal ik veel voldoening uit. Je leert de mensen echt kennen, bij Daalzicht 1A nog wel iets meer dan bij de RAVO omdat ik de bewoners van Daalzicht 1A ook in de thuissituatie meemaak. Het contact met beide teams is ook goed. Ik voel me gewaardeerd en kan dingen bespreekbaar maken. Initiatief van mijn kan wordt gewaardeerd en dat is prettig. Ik raad iedereen aan, als vrijwilliger in de zorg te gaan werken, omdat het heel veel voldoening geeft en er altijd handen tekort zijn. Je maakt echt ontzettend veel leuke dingen mee en er zijn enorm veel mooie momenten.”

Waardering
Trees, een deelneemster van de RAVO vult aan: “Ciel werkt heel goed voor ons.” Ook de medewerkers van de RAVO beamen dat Ciel een trouwe vrijwilligster is, ze is enorm behulpzaam richting de cliënten en het team. We kunnen altijd een beroep op haar doen en op haar rekenen. Ze ziet veel en speelt overal snel op in. Daelzicht 1A is ook heel blij met Ciel als vrijwilligster, zij staat altijd voor hun klaar. Zij hebben veel waardering voor Ciel.

Mens en dier werken samen als vrijwilliger

Ria van Reekum en Leny Kusters komen al 3 jaar elke dinsdagmorgen tussen 09.30 en 12.00 uur naar het Dagcentrum Sittard. Samen met de honden Herman, Backy en Langa brengen ze op vrijwillige basis een bezoekje aan de cliënten. Er wordt koffie gedronken en een praatje gemaakt. De honden laten zich aaien en spelen met een bal. Een perfect samenspel van mens en dier zorgt voor een paar uurtjes ontspanning en plezier voor 6 a 8 cliënten. Maar ook Ria en Leny zelf en de honden genieten mee.

Samen naar de cursus
“We zijn vrijwilligers van de stichting Mens- en Dieren. Vrijwilligers van deze stichting bezoeken diverse doelgroepen zoals mensen met een verstandelijke beperking, eenzame bejaarden, maar vooral ook mensen met dementie. Als eerste stap hebben we een cursus gevolgd van twee dagen. Nadat we deze met goed gevolg hadden afgesloten en de dierenarts had vastgesteld dat de honden sociaal en gezond genoeg zijn om te functioneren in een groep, mochten we bij diverse doelgroepen vrijwilligerswerk gaan doen. Dit kon bij mensen met een verstandelijke beperking, maar bijvoorbeeld ook bij dementerende bejaarden. We hadden eigenlijk helemaal geen ervaring in het omgaan met mensen met een verstandelijke beperking. Toch hebben we de stap gezet om juist bij Daelzicht dit vrijwilligerswerk te gaan doen en daar hebben we geen moment spijt van gehad,” zegt Ria enthousiast.



Is het alweer dinsdag?
De 6 a 8 cliënten, de honden en ook de vrijwilligers en begeleidster kijken iedere keer weer uit naar de dinsdagmorgen. Iedereen binnen de groep heeft een eigen taakje. De een zorgt voor de drinkbak, weer een ander legt de borstel op de tafel en samen kopen ze het eten en snoepjes voor de honden als er een bezoekje wordt gebracht aan de markt in Sittard. De activiteiten met de honden zijn erg laagdrempelig. Knuffelen, en aaien of spelen met een bal. Borstelen, pootjes geven en natuurlijk snoepjes uitdelen.

 

Vriendschap en vertrouwen
“Ons bezoek heeft een positieve invloed op de cliënten. Grenzen worden verlegd, eerst durven sommigen de hond niet aan te raken en na een tijdje durven ze dat wel. Trouw leggen de hond hun kop op schoot. Alles mag. Ze voelen aan wat de cliënt wil en gaan daar in mee. Wil iemand spelen, dan loopt de hond mee naar de gang en spelen ze samen. Door het bezoek van de honden krijgen de cliënten meer zelfvertrouwen, gaan ze meer praten en worden ze opener. Er ontstaat een vriendschap tussen hond en cliënt, die het mogelijk maakt om samen een dutje te doen tijdens het kroelen achter de oren. Deze positieve invloed op de cliënten werkt nog lang door, ook als de honden weer naar huis zijn”, aldus Ria en Leny.

Betrokkenheid en waardering
Bij vakanties wisselen Ria en Leny zich af. Eigenlijk is er nooit een moment dat ze niet met de honden komen, die continuïteit is voor de cliënten natuurlijk geweldig. Leny: “Er is een goede klik tussen ons en Daelzicht. We worden bij van alles betrokken dat zich binnen Daelzicht en het Dagcentrum Sittard afspeelt. Elke kerst zijn we aanwezig in de kapel om mee te doen aan de kerstactiviteit. We worden behandeld als collega’s en dat vinden we erg prettig. En cliënten willen hun vrije dag niet opnemen als wij met de honden komen, dat is toch het mooiste compliment dat je kunt krijgen als vrijwilliger.”
Zo zie je maar dat ook honden zich kunnen inzetten als vrijwilliger en dat de samenwerking tussen mens en dier mooie resultaten oplevert. Ria en Leny vinden het in elk geval dankbaar werk en hopen het nog jaren te kunnen doen.

Vrijwilligerswerk bij Daelzicht is niet leeftijdsgebonden

Robert Inderhees (29) helpt vanaf zijn twaalfde mee als activiteitenvrijwilliger binnen Vrije Tijd Midden. Robert zet zich voornamelijk in bij grote activiteiten van Vrije Tijd. Ook bij de activiteiten van het Belevingsbos draagt Robert zijn steentje als vrijwilliger bij. “Al 17 jaar actief als vrijwilliger bij Daelzicht is een hele tijd, maar het blijft leuk”, aldus Robert.

De hele familie
Nieuwe vrijwilligers denken misschien dat mensen op een latere leeftijd besluiten vrijwilliger te worden, maar dat is absoluut niet waar. Vrijwilligerswerk is zeker niet leeftijdsgebonden. “Als 12-jarige ging ik vaak met mijn vader mee”, vertelt Robert. “Hij deed ook vrijwilligerswerk binnen Vrije Tijd Midden. Mijn vader is tot zijn overlijden in 2009 actief gebleven als vrijwilliger binnen Daelzicht.” Niet alleen zijn vader, maar ook zijn moeder Carin en zussen Petra en Annemiek zijn betrokken bij het vrijwilligerswerk. Carin en Petra zijn bij Daelzicht in dienst en zijn ook geruime tijd contactvrijwilliger van een cliënt geweest. “Zelfs mijn vrouw Rian heb ik bij Daelzicht tijdens het vrijwilligerswerk leren kennen”, lacht Robert. Ook Rian werkt binnen Daelzicht.

Betrokkenheid
Het is van groot belang dat vrijwilligers hun ideeën en creativiteit kunnen inbrengen. Op de vraag hoe Robert de betrokkenheid vindt, zegt hij: “Als vrijwilliger wordt je structureel betrokken binnen het gebeuren van Vrije Tijd Midden. Er is altijd ruimte voor het stellen van vragen en vrijwilligers hebben ook medezeggenschap. De meeste informatie krijg ik mondeling van de teamleider of medewerkers, maar ook per post of mail.” Zo ontstaat er een goed contact tussen de medewerkers en vrijwilligers en dat is zeker een meerwaarde om het leven van de cliënt nog aangenamer te maken.

Grote waardering
“Dat is het waar het om gaat, dat de cliënt plezier heeft,” vervolgt Robert. Het contact dat Robert heeft met de cliënten is spontaan en leuk. “Er worden vaak grapjes gemaakt en gestoeid”, lacht Robert. “Ook drinken we samen een pilsje op de kermis of tijdens carnaval,” vervolgt hij. De waardering die je van de cliënten krijgt is groot en je draagt bovendien bij aan een betere samenleving. Het leuk en leerzaam om vrijwilliger te zijn.

Geraakt door dit verhaal?
Daelzicht is steeds op zoek naar vrijwilligers. Voor meer informatie of een vrijblijvend gesprek kun je contact opnemen met Ellis Kempeners of Els Sijben van Daelzicht, tel. 06 53191944 of 06 43878334. Een e-mail sturen kan ook: vrijwilligers.noord@daelzicht.nl of vrijwilligers.midden@daelzicht.nl.

Een bijzondere mix van hobby, vakkennis en vrijwilligerswerk

Hoe werd je vrijwilliger?
“Van 1970 tot 1983 heb ik als onderhoudsmonteur bij Savelberg in Koningslust gewerkt," vertelt Harrie. “In 1998 ben ik opnieuw in contact gekomen met Daelzicht via Omroep Leudal (heet nu 3ML).” Het televisieprogramma ‘Bombarie’, waar Harrie als vrijwilliger aan meewerkte, kwam tot stand door een samenwerkingsverband van Omroep Leudal en Daelzicht. Het werd in de Taveerne in Heel opgenomen en door Omroep Leudal in de regio uitgezonden. Tijdens de opnames van deze talkshow waren er ook cliënten van Daelzicht aanwezig en werd er naast actualiteiten uit de regio, altijd een onderwerp over Daelzicht behandeld. "Ongeveer 7 jaar geleden werd ik benaderd door Daelzicht met de vraag of ik interesse had om binnen de Multimedia Werkplaats vrijwilligerswerk te gaan doen. Om mijn hobby en vakkennis op het gebied van multimedia te combineren met het werken met mensen met een beperking is heel bijzonder”, aldus Harrie.

Wat doe je?
Tegenwoordig is Harrie twee dagen per week te vinden bij de Multimedia Werkplaats. Zijn vrijwilligerswerk bestaat meestal uit het één op één contact met cliënten die daar dagbesteding hebben. “Vaak begeleid ik cliënten met het monteren van films en het maken van dvd’s. Ook kijk ik of iedereen vooruit kan met zijn werk en ondersteun waar nodig. Daarnaast voer ik kleine reparaties uit aan diverse apparatuur en speel in op vragen van cliënten”, legt hij uit. Op dit moment is Harrie bezig met het opschonen van enkele Apple computers, die straks gebruikt worden voor foto- en videobewerking. “Het is leuk om met deze groep jongens actief bezig te zijn, om naar hen te luisteren en rekening te houden met persoonlijke ontwikkelingen”, aldus Harrie.

Meer vrijwilligerswerk
Overigens zit Harrie niet stil. Naast het vrijwilligerswerk bij Daelzicht is hij ook nog actief bij andere organisaties. Samen met twee andere heren van de vroegere Omroep Leudal, maakt hij filmpjes voor allerlei groeperingen zoals de Zonnebloem, stichting RETT en voor senioren in de regio. Ook is Harrie betrokken bij de vervaardiging van een filmverslag van de bijeenkomst van oud-verzetsstrijders in Haelen. Het filmverslag wordt door hem op dvd gezet.

Thuis bij Daelzicht
Vrijwilligersactiviteiten binnen Daelzicht is volgens Harrie niet voor iedereen weggelegd. “Je moet iets voelen voor deze doelgroep en het leuk vinden om iets te doen voor en met mensen met een beperking”, benadrukt hij. “Bij Daelzicht voel ik mij thuis en bij de Multimedia Werkplaats ben ik op mijn plek”, vult hij aan. Hij vindt het fijn dat hij iets kan betekenen voor een ander en vindt het na al die jaren nog steeds leuk om te doen. Harrie lacht en besluit: “Vrijwilligerswerk is een waardevolle investering.”

Geraakt door dit verhaal?
Daelzicht is steeds op zoek naar vrijwilligers. Voor meer informatie of een vrijblijvend gesprek kun je contact opnemen met Els Kempeners of Els Sijben van Daelzicht, telefoon 06 53191944 of 06 43878334. Een e-mail sturen kan ook: vrijwilligers.noord@daelzicht.nl of vrijwilligers.midden@daelzicht.nl